فیلیپ سوموزو خود را خدمتگزار مادر طبیعت می داند. وی در امر کمک به فرایندهای طبیعی بازآفرینی جنگل فعالیت می کند و در یک محیط 600 متری شبیه به جنگل های کوچک زندگی می کند ، خود وی نیز به ایجاد آن کمک کرده است. در اینجا ، او برگها ، گلها ، میوه ها و ریشه های خوراکی را که به تأمین هزینه روزانه او کمک می کند ، می چیند. او با درختان صحبت می کند و گربه های ولگرد را تغذیه می کند. طبیعت برای امرار معاش استعدادهای کمی برای نوشتن و نقاشی در اختیار او قرار می داد. در سال 2006 او ممتاز بود که در نیمه راه جهان ، با مردم ملاقات کند و از موزه ها بازدید کند. تکامل کیهانی دین اوست.

</s></s>

</s></s>

</s></s>

</s></s>

</s></s>

</s></s>

فیلیپ سوموزو برای Sunstar و سایر نشریات می نویسد و یک مشاور برای ARISE است ، که یک جامعه توانمند از کارآفرینان اجتماعی و توسعه را پیش بینی می کند که اقدامات آنها در جهت ریشه کن کردن فقر و ایجاد راه های ابتکاری برای توسعه پایدار است.

"ساموزو نویسنده ای باشکوه و جذاب است" جیمز بالدوین کوهن

نقد کتاب

عنوان کتاب: گذشته نگر ترنس لیندال

بررسی شده توسط: فیلیپ سوموزو

</s></s>

اگر شما یک هنرمند بصیر ، یک فیلسوف و یا یک دیوانه نباشید ، کتاب "Terrance Lindall Retrospective" قابل ارزیابی است.

همانطور که از عنوان آن پیداست ، این روایتی نیمه شبه زندگینامه ای از شخصی است که به عنوان برجسته ترین تصویرگر حماسه انگلیسی ، بزرگترین شعر حماسی انگلیسی ، بهشت ​​گمشده توسط جان میلتون شناخته می شود. به نظر می رسد بی ضرر باشد ، انسان گرایی امروزی را برانداز می کند. این کتابی است برای افرادی که احمق هیچ کس نیستند.

من نمی خواستم نقدی درباره کتاب بنویسم. اما خواندن یک صفحه من را به صفحه دیگری رساند و صفحه دیگری ، تا این که تمام 253 صفحه را تمام کردم. دلیل پیشرفت ، تطبیق پذیری نویسنده است زیرا افراد واقعاً همه کاره برای عقول من نادر و جذاب هستند.

با شروع هزاره جدید ، مطالعات علمی پارامترهای چند منظوره بودن را عقب انداخت ، زیرا آنها موافقند که انسان نه تنها دارای دو هوش - ضریب هوشی و ضریب هوشی - بلکه یک دوجین است. بعضی ها می گویند دو دوازده است. در واقع ، اگر کسی بتواند این توانایی ها را به طور کلی توسعه دهد ، می تواند فوق بشری شود ، حتی خداگونه شود (لوسیفر را در نظر بگیرید)!

ترنس لیندال ، در حال حاضر 74 سال از زمان نوشتن این مقاله (2018) ، کثرت هوش انسان را در زندگی خود نشان داده است. مطالعه مطالب Lindall Retro نشان خواهد داد که او در رفتارهای زندگی خود متنوع بوده است - یک سرباز ، پرسنل مرده ، مدیر مالی ، گردآورنده و فروشنده هنر و اشیا عتیقه ، تصویرگر کتاب های طنز ، نویسنده ، مدل مد روز ، کیوریتور ، بنیانگذار موزه ، بزرگترین سازمان دهنده رویدادهای سورئال ... و چه کسی می داند چه چیز دیگری. فکر نمی کنم او در نوشتن گذشته نگر صادق و خودپسند نباشد.

تمام قسمت های زندگی فوق الذکر ، به طور نامحسوس یا آشکار ، صرفاً وجوهی از شور و اشتیاق موجود او بودند: تصویرگری بهشت ​​گمشده. بنابراین ، روش بررسی من این بود که نکاتی را که به نظر من قابل توجه برای بهشت ​​گمشده است بهم متصل کنم ، تا داستانی را ارائه دهم که از متن متن روایت لیندال پوشیده شده اما سرنخ ها و پیامدها به آن اشاره کرده اند. از آنجا که من در آن سوی کره زمین زندگی می کنم ، آنچه از طریق اینترنت برای من در دسترس است ، فقط کپی الکترونیکی The Lindall Retrospective است. برای دقت در منابع ، فقط امیدوارم صفحه بندی آن همان نسخه چاپی باشد.

یک فرد باهوش مانند آدم و حوا در باغ بی گناه نیست. اولاً ، او می داند که در زندگی چه می خواهد ، سپس برای رسیدن به آن زیرکی عمل می کند. زیرکی به دلیل چالش هایی که لوازم طبیعی متافیزیکی جامعه هستند ، همانطور که با گرانش بر طبیعت وجود دارد ، ضروری می شود.

صحبت از هوش ، نود و نه درصد از هفت میلیارد نفر جمعیت کره زمین ، به طور جداگانه و به طور جمعی ، در برهه ای یا زمان دیگر ، از دستیابی به روشنگری فکری مترقی دست می کشند اما به عروسک های تأسیس تبدیل می شوند. آنها بدون سوال و تفکر آنچه را که به آنها گفته شده است انجام می دهند. از آن بدتر ، آنها به عنوان مهره ها و پرچ های ساختارها و نهادهای اجتماعی استثمارگر عمل می کنند. دانش ممکن است میوه درخت ممنوعه Eden باشد اما ناهماهنگی شناختی (که توسط Earon Davis ابداع شده) علامت سوi هاضمه آن است.

نه لیندال ، به مراتب بیشتر از بسیاری از افراد موفق. اگر MRI بتواند گوشه ها و گوشه و کنار روان او را بررسی کند ، پشت سر لذتی که او هنگام انجام کارهای متنوع در زندگی حرفه ای خود تحمل می کند ، چشم ذهن او ، برآمده ، خسته شده و خیره شده به Paradise Lost (PL) است - یک منظوره به معنی ترنس لیندال است برگزیده جان میلتون برای روشنایی PL با شفافیت مناسب دوره پسامدرن. بدین جهت ، برانداز همه کاره اومانیسم راهی برای فرار از شیطان ، به سود و لذت متقابل آنها نداشت.

از بیابان افتون تا مینیاپولیس

مانند اولین مرد آدام ، لیندال در دوران کودکی خود در آفتون ، مینه سوتا ، در باتلاق وحشی بهشتی در اقیانوس وحشی گشت و گذار و بازی کرد ، همیشه در جستجوی ماجراجویی عجیب و غریب بود. مثل تابستان ، پسران آمدند و رفتند. هنگامی که او بزرگ شد و در دبیرستان و دانشگاه در مینیاپولیس تحصیل کرد ، جدایی از این بیابان او را "ویران کرد".

در کالج ، او احساسات عجیب و غریب ، هرچند لذت بخشی را با حضور دیده نشده یک "موجود قدرتمند" تجربه کرد که اگر تسلیم شود ، "قدرت بزرگ" او را اغوا می کند. این احساسات با درد و "خاموشی" پایان یافت. از آنجا که او در برابر احساسات مقاومت کرد ، از بین رفت. او هرگز در گذشته نگری خود به خاموشی ها اشاره نکرد.

در عوض ، او بعد توسط یک بانوی هنرمند زیبا و زیبا شیفته او شد (ص 64). به معنای واقعی کلمه ، رانندگی با وی در اطراف شهر برای جلب رضایت جذابیت لیندال برای زن کافی نبود. من حدس می زنم زن خیلی باهوش است و اجازه می دهد وقتی همه دوستانش هر کجا را می گذارد ماشینش را لمس کند.

هرگز کمتر از این ، معلوم می شود که بانوی هنرمند شب لیندال است. در کمترین زمان ، او را به شهری که هرگز نمی خوابد دنبال کرد: نیویورک. در آنجا ، سرنوشت لیندال را به یک مکان مقدس در روان خود منتقل کرد ، جایی که مدونا هیولاها - یکی از نقاشی های کمتر شناخته شده او - از طریق بوم و پالت رنگ خود منتظر تجلی بود.

نیویورک ، لیندال و مشاهیر

Madonna of Monsters مملو از انحرافات وحشتناکی است که فرزندان انسان گرایی به آن تبدیل شده اند. به آرامی مار مکر و دروغ (نماد دین) را نوازش می کند ، دست دیگر او با عشق شانه گرسنگی را فشار می دهد که صورت او ابراز رضایت می کند زیرا او به سمت باسن خود می رود. این تصویر از نظر تئاتر تنظیم شده است و به خوبی می تواند یک پرتره خانوادگی هیولا باشد. سایر اعضای خانواده حاضر ، دانش ، ناآگاهی ، ترس ، سرمایه داری ، علوم و پزشکی هستند ، از جمله دیگران وحشتناک و مخوف. خداوند نماد خورشید در بالا آنها را نادیده گرفت ، در حالی که عوامل شیطان معلق بودند (ص 184-197).

در زیر نویس لیندال آمده است كه مدونا امید است - یك كاذب كه او را بیهوده توصیف می كنند و حاكی از آن است كه به دلیل امید به شرایط بهتر زندگی و یا زندگی ابدی است كه مردم توسط دین ، ​​دولت و تجارت بزرگ مورد سو explo استفاده قرار می گیرند. سازگار با ادعای لیندال در مورد بی فایده بودن امید ، سازمان ملل متحد برای اهداف خود ، موضوع را از پیشرفت اقتصادی به پایداری صرف تغییر می دهد.

اجرای شگفت انگیز لیندال از مدونا هیولاها بر روی بوم ، نقطه عطفی است که بیانگر بسیاری از تحولات روانشناختی وی از مینه سوتا به نیویورک است. سقوط خودش از بهشت ​​کودکی فضای خالی در زندگی او را باز کرده است که باید پر شود. بدون شک او حتماً در دبیرستان و کالج در مینه سوتا با جان میلتون و بهشت ​​گمشده ، از نظر علمی و بیشتر مواجه شده است.

از قدیم الایام این عقیده عمومی وجود دارد که هنگام صحبت افراد زنده در مورد افراد درگذشته ، شبح یک مرد مرده بیدار می شود. آیا این س questionال وجود دارد که شخصیتهای بزرگی که ظاهراً مدتها به جاودانگی رسیده اند؟ چیزهای بیشتری برای درک روح وجود دارد به عنوان انرژی تخریب پذیر. به جرات می توانم بگویم این روح یا روح میلتون بود که در میسینوتا سعی در تصاحب لیندال داشت ، احساسات لذت بخش بسیار ذهنی به او می بخشید و در صورت تحقق قدرت بسیار خوبی به او قول می داد.

مقاومت لیندال در برابر احساسات عجیب و غریب منجر به خاموشی هایی شد که قبلاً ذکر شد ، احتمالاً شبح میلتون را مجبور به انجام سایر اقدامات برای رسیدن به قصد خود کرد. از آن زمان راه موفقیت لیندال پاک شد. اگر میلتون نبود ، حتماً شیطان بود و لیندال را وسوسه می کرد. یا یا ، حتی هر دو.

در نیویورک ، او مهارت خود را بر روی دستان ، قلم مو و پالت رنگی که با آن تصاویر غیرمعمول بر روی بوم ظاهر می شد ، کسب کرد. اگرچه وی در مورد آموزش رسمی هنر خود جزئیات بیشتری نداد ، اما بدیهی است که ترکیبات نقاشی وی تحت تأثیر هیرونیموس بوش است. اما لیندال با پیچیدن شوخ طبعی با وحشت ، و برعکس ، بیشتر تلاش کرد ، یا آنها را بخاطر خلوص سورئالیسم منحصر به فرد خود ، که اکنون قابل تشخیص است ، به خوبی مخلوط کرد.

او به طرز وحشتناکی طنزآمیز ، کاملاً عجیب و غریب ، در صحنه هنر معاصر نیویورک به یک احساس تبدیل شد و نویسندگان برنده جوایز ترسناک و آینده گرایان او را جستجو کردند (نسخه هایی از مجله Heavy Metal Magazine به دست من رسید حتی وقتی که من یک جوان تنها در یک حومه حاره جنوب شرقی آسیا از اواسط دهه 70 تا اوایل دهه 80). ویرانی ناشی از ترک بیابان از دوران کودکی او اکنون با شکل دیگری از هیجان جایگزین شده است.

با نگاهی گذشته نگر ، من تعجب می کنم ، منتقدین سبک هنری لیندال را طنز توصیف نکردند. توصیفاتی مانند رویایی ، خیالی ، روایی و سورئالیستی در چندین نسخه صحیح بود. اما هیچ یک از کسانی که این تعاریف را ارائه داده اند جنبه طنز را ندیده اند (ص 6 و 123). به همین دلیل آنها یک عنصر تفسیری بسیار مهم را از دست دادند.

تصاویر منحرف زشت (توصیف شده توسط مجله دنیای هنر نیویورک به عنوان عصبانی شدن DNA) که در بومهای او جمع می شوند ، مطمئناً وحشتناک است. اما با دیدن سناریوهای ایجاد کننده استفراغ و ترس آور ، می توان طنزی را که در رگ هنرمند جریان دارد ، تشخیص داد. این برای من از نظر تفسیری بسیار مهم است ، همانطور که بعداً توضیح خواهم داد.

شهرتی که کسب کرد به وی امکان خرید اتومبیل های لوکس (مرسدس بنز) و املاک و مستغلات را داد (ص 86) ، می تواند عاملی برای انزجار از رهن باشد. اگر حدس و گمان من درست باشد ، می توان آن را با ناامیدی اجتماعی-سیاسی-اقتصادی وی گره زد (ص 110-136 و موارد دیگر). قابل درک است که تحصیلات آکادمیک وی در مورد بهشت ​​گمشده در حد خود انعکاس و گفتگو است.

بهشت گمشده مهمترین تصویرگر معاصر

ما شخص را با یادگیری کارهایی که انجام می دهد ، صحبت کردن و فکر کردن (نقاشی یا نوشتن) می شناسیم.

تمجید مجلل لیندال از کالج هانتر ، در رشته فلسفه و انگلیسی با خردسالان در روانشناسی و انسان شناسی جسمی ، گواهی است که وی شخصاً مطابقت اجتماعی را رد نکرد بلکه آن را از درون تحقیر کرد. با زیرکی از شایستگی های اجتماعی خود که ایجاد کرده استفاده کرد ، آزادانه نظر خود را به زبان آورد حتی اگر این باعث آزردگی دیگران شود ، عمدتاً افرادی که در موقعیتی بودند که من قبلاً از آنها به عنوان عروسک ها و آجیل ها و پرچ ها برای ساختارهای سرکوبگر اجتماعی یاد می کردم (ص 51-52 چند مورد از بسیاری از جنجال ها).

اینکه او بزرگترین رویدادهای سورئال تاریخ را سازماندهی کرده بود (Brave Destiny و جشن چهارصدمین سالگرد تولد میلتون ، ص 76 و 29) و شناختی که وی به عنوان برجسته ترین تصویرگر بهشت ​​گمشده در جهان معاصر کسب کرده است (ص. 5 و 30) تاکنون اثبات واقعی قدرت بزرگی که به او ارائه شده اکنون در دست اوست.

او با نوشتن مقاله دنیای هنر پس از هنر (ص 114-116) خطر دشمن شدن همه را دارد و مانند استاد هاسیدیک ، کاپیتالیسیمو ، به ضرب گلوله کشته می شود (ص 118-119). لیندال اعتراف می کند که خیلی اهل آوانگارد نیست. در هنر و تکنیک هنر درست است ، اما از نظر او او آوانت گارد است. وقتی آشکارا خود را هنرمند هرمنوتیک توصیف کرد (ص 123) ، قاتل احتمالی را خنثی کرد (در صورت وجود). ارزش متناقض ، مطلق و غربی نسبی گرایی فرهنگی پست مدرن که وی به طور شفاهی تحقیر کرد ، وی را از دست داد بدون اینکه جایگاه نخبه گرایی خود را در تاریخ هنر معاصر در نیویورک و فراتر از آن از دست دهد.

او بیش از یک هنرمند یک فیلسوف است. منادی بینشی خبر بد مرگ هنر و فلسفه ، که از نظر تاریخی پیش درآمد فروپاشی تمدن است. استدلالهای وی که از نظر بسیاری قابل قبول نیست ، صحیح و مستدل است.

ایرون دیویس ، منتقد اجتماعی ، می گوید ناهماهنگی شناختی ، باعث می شود فرد یا گروهی از افراد اگر از آن سیستم سود می برند ، ماندگار شوند ، حتی اگر قانون را نقض کنند یا برخلاف موازین اخلاقی باشند. این همان چیزی است که اکنون برای جهان به طور کلی اتفاق می افتد.

استفاده همه جانبه لیندال از تصاویر چشمی در ساخته هایش بیانگر تمایل اساسی و محاسبه گر وی برای مشاهده واقعیت عینی است. عاشقانه فلسفی وی با فرادارستان عالی Paradise Lost مشاهده وی را بیشتر و تعبیر عمیق تری از جامعه نسبت به PL را افزایش داد. بی سر و صدا تنها چیزی است که برای او مهم است.

سایر تعهدات اجتماعی وی مطیع و متعاقباً به بهشت ​​گمشده تبدیل شده است. برخی از کارفرمایان وی نسبت به آن احساس تحریک و ابراز ناراحتی کردند. اما چگونه آنها می توانستند او را از یک اشتیاق مادام العمر منحرف کنند؟ ناآگاهانه آنها برای انجام مأموریتی با یک غول فیلسوف هنرمند که در این دوره از تاریخ متولد شده بود ، سروکار داشتند.

خط اصلی مشکل انسانی ، حرص و طمع برای پول ، قدرت ، شهرت است - یک مخمصه کوچک برای معقولین. انسان به شکل خدا آفریده شده است اما به حماقت لوسیفر آلوده شده است. از آنجا که سه هزار سال است که حالت عملیاتی انسان است ، یک شوخی شد. Blob (ص. 132) زنده است ، در همه جای دنیا خود را تکرار می کند ، همه چیز را لرزاند و همه را قربانی کند.

لیندال کسی است که این وضعیت را جدی می گیرد ، اما عاقلانه یک انحراف خلاقانه را از خستگی به سمت شوخ طبعی می برد ، مبادا وجود عاطفی فرد بیشترین آسیب را ببیند و لذت سوار شدن به سیاره را از دست بدهید. او با معاشرت یک دوست دختر به عنوان یک جوراید بدبخت یک کار کاملاً درست را انجام داد. بنابراین گفته می شود که بهترین نتیجه را از یک معامله بد بدست آورید. برخی از ترک ها ترجیح می دهند 11 سپتامبر یا تیراندازی دسته جمعی انجام شود.

آیا مأموریت زندگی او سرنگونی اومانیسم است؟ اینطور نیست عشق او به آثار کلاسیک - هنر و ادبیات - گویای استاندارد خوب و عالی است. یک ذن وجود دارد که می گوید: "ما کودک را با آب غبار دور نمی کنیم." آموزش ، رشد شخصی ، رشد اجتماعی ، با بافت تاریخی زندگی می کنند. حکمتی از گذشته وجود دارد که در صورت حفظ می تواند از عقرب گزیدن اومانیسم جلوگیری کند. این خرد از وسعت تاریخ عبور می کند و خود را از طریق رسانه های مختلف بیان می کند - اشخاصی که توسط یک خط فکری در حال تکامل به هم متصل می شوند و شکل می گیرند به عنوان یک اکوسیستم در حال رشد و پیچیده.

Bienvenido Bones Bañez و Felix Culpa

تاریخ مدرن ادامه سقوط تمدن است که می تواند با قسمتهای مختلف از هم پاشیده ، از هم گسسته ، ناکارآمد و نابود شود. قبلاً این اتفاق افتاده بود. این اتفاق علی رغم پیشرفت سیستم عامل های اجتماعی دوباره در حال رخ دادن است. هشدارها در غوغای سیاسی غرق می شوند.

بنابراین ، quo vadis ، homo s. ساپینس؟ در اوج بررسی هرمنوتیکی وی از بهشت ​​گمشده و سقوط (پسا) اومانیسم مدرن از طریق هنر و استدلالهای فلسفی ، این سوال در ذهن لیندال ماندگار شد. شیفتگی با شیطان با احساس سپاسگزاری به اوج خود رسید. آیا این می تواند مخوف ترین محصول ذهن جهنم روشن لیندال باشد؟

ناخواسته ، قدردانی از لیندال با سرنخ اظهارات همکار هرمنوتیک سورئالیست Bienvenido Bones Bañez مبنی بر اینکه "شیطان به دنیا رنگ می بخشد" برانگیخته شد. در یک سخنرانی عمومی ، لیندال اعتراف کرد که از تلفظ استخوان الهام گرفته است.

در باغ عدن ، اینترنت ، رسانه های اجتماعی و تلفن های همراه وجود ندارد. همه چیز در نظم و هماهنگی کامل است. جمعیت انسانی تنها دو نفر بود - یك نفر مرد و دیگری زن. آنها هر روز آگاهانه به یکدیگر لبخند می زدند و به برائت سعادتمندانه خود ادامه می دهند. آنها فقط میوه می خوردند. نه باربیکیو و نه مک دونالد.

آنها پیاده برهنه راه می رفتند و با گیاهان و حیوانات صحبت می کردند. بدون گفتگوی فکری من و شما آنجا نبودیم چون فرصتی نبود. قبل از سقوط ، پدر اصلی ما ، آدم ، و مادرش ، حوا ، از رابطه جنسی اطلاع نداشتند. آیا می توانید ابدیت را در مکانی مانند باغ بهشت ​​بگذرانید؟ اگر در این دنیا حتی نمی توانید گیاهخوار باشید ، با پاسخ بله ریا نکنید.

اگر صادقانه جواب منفی بدهید ، من نمی خواهم ابدی را در باغ عدن بخاطر همه چیزهایی که عادت کرده ام و مطمئناً از دستشان خواهم داد ، سپری کنم ، شما نیز باید از شیطان سپاسگزار باشید. در اینجا مفهوم تلفظ استخوانها وجود دارد که شیطان به جهان رنگ می بخشد! به دلیل اغوای شیطان بود که زن و مرد اول از فضل کامل خدا سقوط کردند و در این جهان متضاد قرار گرفتند: عشق و نفرت ، لذت و درد ، درست و غلط ، شهرت و شرم ، صلح و جنگ.

لیندال توضیح داد: و سقوط حوا تولد اومانیسم بود. آنها اکنون به تنهایی قادر به ایجاد معنا و مفهوم از دنیایی بودند که زندگی آنها برای زندگی دیگر غذا است.

موهبتهای عجیب شیطان

طلسم کارمی شیطانی که بر سر دنیا ریخته شد ، انسان را به این واقعیت دچار کرد که باید زنده بماند و در لانه شیر قرار بگیرد (حضرت دانیال (به معنای واقعی کلمه). جالب اینجاست که انسان در موفقیت های خود در برابر چالش ها الهام گرفته و در هنرها و حروف مهارت پیدا کرده ، چهره ها و تصاویر زیبایی را خلق کرده و داستان هایی از بهره برداری های زندگی خود را در رابطه با جهان پیرامون خود می نویسد. سقوط انسان او را در موقعیتی قرار داد تا آرزوی چیز بهتری را داشته باشد. از دیدگاه فلسفی ، انسان بهره مند از نعمتهای خاص شیطان است ، لیندال توضیح می دهد که یک فیلیکس کولپا (سقوط خوشبختانه) است.

مطمئناً ، شیطان نقش مهمی در نمایش خلقت خدا دارد ، بدون آن هدف محقق نمی شد زیرا مسیح بدون خیانت یهودا به صلیب کشیده و زنده نمی شد. کنایه از انسان این است که او به اغواگری شیطان تن می دهد و از آن لذت می برد اما شیطان را به زشت ترین ، ترسناک ترین و زشت ترین موجودات تبدیل می کند. نمایش لیندال به عنوان هیولایی از زحمات اومانیسم و ​​از مردانی که گرفتار یک سناریوی وحشتناک اما شوخ طبع شده اند قابل توجیه است.

بعلاوه ، لیندال اعلام می کند که اگر مسیحیان باید کریسمس را جشن بگیرند ، اظهار قدردانی آنها از ناجی باید شامل شیطان باشد. هضم این ذهن برای ذهن متوسطی که هزاران سال توسط یک عمل فرهنگی که در وهله اول از مشرکان به ارث رسیده ، هضم نمی شود.

شیطان ، همیشه ، توسط كلیسا به عنوان كسی پیش بینی می شود كه از او بترسد و مورد تحقیر قرار گیرد. بنابراین ، برنامه ریزی بشر با تفکر دودویی. انتخاب یا خدا یا شیطان است ، یا / یا. با گذشت زمان ، گزینه باینری به سیستم اعتقاد من یا شما تبدیل شد؟ بشریت قابل درک است که به شیطان افتاده است ، در غیر این صورت ، جامعه و جهان در چنین وضعیتی آشفته نخواهند بود. با این وجود ناخودآگاهی انسان ، با وجود همه پیشرفت های فن آوری و سیستم ها ، در عصر تاریک راکد است.

مزیت قدردانی از قدردانی لیندال از لطف های عجیب شیطان این است که کسانی که می فهمند قادر خواهند بود از تفکر برنامه دودویی فراتر رفته و درک فرد از نظم همه جانبه عشق خدا را افزایش دهند: اردو آموریس. اگر شما نسبت به یهودا دلسوزی کنید ، انجام وظیفه ای دشوار برای او و درک عمیق تر نقش شیطان ، این یک قدم بزرگ است. دشمن خود را دوست داشته باشید ، فرمانی مسیحی که احساس می شود مانند سنگ خورده می شود (The Stone Eater p. 152). پس از دستیابی به آن ، ترس از بین می رود.

لیندال عاشق آثار کلاسیک است اما از آنچه اومانیسم به ویژه در دوره پسامدرن تبدیل شده است دلهره دارد. در حالی که او واکنش پسامدرنیست در برابر کالای هنری آشکار را معتبر می داند ، اما رفتار نسبی گرایی فرهنگی را با ارزش مطلق رد می کند. تناقض از نظر ، همین چیزی است که هست. در عوض ، او به دنبال "نخبه گرا" در هنر است - همان تعداد معدودی که "قضاوت می کنند بدانند که چه چیزی برای دستاورد انسان ارزش دارد" ، سخنان خودش.

با وجود تمام اظهارات براندازانه اش در مورد اومانیسم ، لیندال هنوز به انسان ایمان دارد و می گوید یک مرد (و یک زن) جدید و بزرگتر از خاکستر هنر ظهور خواهد کرد. اما قبل از آن ، یک یا دو واقعه هنوز اتفاق نمی افتد. تمام مواردی که در نظر گرفته شد ، پایان استدلال فلسفی لیندال دری است که وی باز کرد اما کاملاً وارد آن نشده بود. یک تابلو به در آویزان است که روی آن نوشته شده است Ordo Amoris.

= پایان =